12/11/12

Καθώς οι

Καθώς οι γέροντες χίπις γίνονται πια τραγέλαφος μεταξύ ανθρώπων και ζώων ασυναρτώντας χαρούμενα, καθώς οι αλλεπάλληλες γενιές που πήραν ταυτότητα ανάλογα με το ναρκωτικό που κατάπιναν βγαίναν από τις τρύπες του καμμένου κρανίου τους και την ίδια στιγμή που οι μετανεοεναλλακτικοί τουρίστες μπαινόβγαιναν στην Ευρώπη ψάχνοντας το νέο trend σε κάποια Ασιατική πια πρωτεύουσα, εγώ σε μια γωνιά της Ελλάδας περνοδιαβαίνω για να δω δυο μάτια αγαπημένα, μα δεν τα βρίσκω, έχουν πια μαυρίσει από τα πιοτά τους μπάφους το τυχαίο σεξ και το μοδάτο κυνισμό. Στο επόμενο βήμα που μας ενώνει όλο και πιο πολύ καθώς πλησιάζουμε στον τάφο, βλέπω κάποιον σαν εμένα να προσπαθεί να αναστήσει την αχτίνα του ήλιου σε μάτια μαύρα σαν και τα δικά σου, που μαύροι είναι κι οι κύκλοι τους, μαύρα ειν’ και τα μάγουλα, μαύρα είν’ και τα δάκρυα που τρέχουν ξεβαμμένα. Αδύνατο. Γυρνάμε σελίδα και βλέπουμε τις ορδές των νέων που προανέφερα, να προσπαθούν να μάθουν μια τέχνη πέραν του στριψίματος ή και του σπασίματος ακόμη, λόγου χάρη να γίνουν αγρότες, οινοποιοί, μελισσοκόμοι ή ακόμη και οργανοποιοί. Kάποιοι θα βρουν το δρόμο προς το Όρος το Άγιον, να ζητήσουν ελπίδα και άφεση, και ξεχνώντας τις μπόμπες σε χρώμα εμετού θα πίνουν στο εξής μόνο Αγίασμα. Έτσι λοιπόν, μεταξύ Κολάσεως και Παραδείσου θα περνούν οι μέρες πνίγοντας όσο γίνεται στο μυαλό τη φωνή που ρωτά «γιατί όλα αυτά Θεέ μου» και η ζωή θα γίνεται μια κουραστική ταλαιπωρία που κρατιέται σε μια τρίχα για να μην ξεσπάσει ο συναισθηματικός ποταμός και διαλυθούν για άλλη μια φορά όλα. Έτσι οι οι μέρες θα περνούν κι οι μήνες θα καλπάζουν κι η Αρετή που απόμεινε στην ξενητιά στα ξένα θα αναρωτιέται αν θα πρέπει να συνεχίσει το πλέξιμο ή να δοκιμάσει το νέο υβρίδιο μανιταριού made in Amsterdam γιατί εκεί ξέρουν από καλό κρασί, και γιατί η ζωή βρε αδερφέ, πώς να το κάνουμε, είναι εδώ και τώρα. Και αλήθεια, και τότε η ζωή ήταν εδώ και τώρα, και τώρα η ζωή είναι εδώ και τώρα, όμως τώρα αγαπητέ, τώρα που δεν καταλήξαμε σε ένα συμπέρασμα, τώρα που δε μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα, τώρα τι θα μπορέσουμε τελικά να κάνουμε, τι θα μπορέσουμε τελικά στους επόμενους να πούμε.

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

χζ αι λαβ γιου!

φιδιάζων μπάρμαν είπε...

μουά ωσί, άη στο καλό σου.

Ανώνυμος είπε...

ναι..αυτά έτσι ακριβώς είναι αλλά ύπαρχουν κι άλλα..άλλα που είναι όμορφα.. άλλα ομορφαίνουν στα μάτια εκείνων που θέλουνε να τα ειδούνε...έχε τα μάτια σου ανοιχτά....

Ανώνυμος είπε...

στα Γερμανικα ειναι ωραιο...
Ιχ λιμπε ντιχ ..αουχ ιχ!!!
χαχαχαχα!

χ.ζ. είπε...

Παιδιά κι εγώ σας αγαπώ, θα σας αγαπούσα πιότερο άμα γράφατε και κάνα όνομα επιτέλους εδωμέσα, είμαστε το μπλογκ με τους περισσότερους ανώνυμους.
Γιατί δε βάζετε καμιά τζούφρα; Μη σας κακοχαρακτηρίσουνε;

Να, πχ. Ο πρώτος είναι θηλυκό. Ο δεύτερος οκ, ψιλογνωστός, ο τρίτος φυσικά θηλυκό, ο τελευταίος ή αρσενικό ή χαβαλετζού γυναίκα.


Αυτά με βάζετε να κάνω αμα βλέπω όλο ανώνυμους αλκοολικούς.

Ανώνυμος είπε...

ο πρώτος μπορεί και να γεννήθηκε αρσενικός. αλλά ο 5ος είναι σίγουρα σεξιστής!χοχο..

αβάφτιστος μπάρμαν είπε...

είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα...είμαστε

χ.ζ. είπε...

Είμαι ξεξιστής, δεν πρέπει να κρύβομαι πια. Ο ξεξισμός πάντα με βόλευε.

Με αποκάλυψε αυτή η καταραμένη...
η Νο.6!

m-i είπε...

Χαχα έχεις δίκιο! Φυσικά είμαι γυναίκα (Νο 1 κ' Νο 4)

θα χρησιμοποιώ αυτό λοιπον.